keer bekekenspacer home icon spacer home icon

Gepost op: zondag 4 maart 2018: Uitstap naar Verdronken Land van Saeftinghe

Het Verdronken Land is het grootste schorregebied van Europa. Dat wil zeggen dat het onderhevig is aan de getijden. Twee keer per dag krijgt het de vloed over zich heen. Twee keer per maand een springtij. Dat maakt dat het er elke dag anders uitziet. Het is een levend museum.

Het water van Saeftinghe is brak, want door het tij mengt de zoete Schelde zich met de zoute noordzee. Dat geeft een heel eigen vegetatie, zoals zeeaster of zulte. Dat lijkt wat op de lamsoor die je in de supermarkt koopt.

Het gebied is ook een belangrijke rustplaats voor vogels, zilvermeeuwen, tureluurs, grauwe ganzen, blauwborsten, rietzangers en waterrallen. Ze lokken heel wat vogelaars naar daar.Ze zijn natuurlijk niet bij elk bezoek te spotten, maar schelpen zijn er altijd wel te zien, van de Amerikaanse boormossel tot het nonnetje.

Meeuwen broeden er nog nauwelijks. Vroeger had je veel kokmeeuwen, maar ineens waren ze weg. Daarna kwamen de zilvermeeuwen, aggressieve gasten. Ze broeden nu veel minder omdat er steeds meer vossen zijn. En de vegetatie verandert. Het terrein hoogt op. Je ziet steeds meer riet en het Verdronken Land wordt zoutarmer. Daardoor zitten er minder visjes in het ondiepe water. Die zijn voedsel voor de meeuwen. Daaraan zie je ook al dat het een heel eigen ecosysteem is.

De geschiedenis van Zeeland begon in de Ijstijd, toen het zeeniveau veel lager lag en je naar Engeland kon wandelen. De Schelde liep toen over Gent, maar kou en wind zorgden voor een zandrug die de rivier richting Antwerpen duwde. De ondergrond werd veen en er kwamen kleine gemeenschappen op de wat hoger gelegen droge mottes. Daarom zie je hier en daar nog bomen in Saeftinghe.

Waarom het dan terug door het water werd ingenomen? De Romeinen introduceerden de landbouw. Ze lieten de turfgrond open kappen en aanvullen met goeie grond. De grote stormen en zondvloed van de vroege middeleeuwen spoelden die grond weer weg. Dat werkte als een flessenhals waardoor die geulen er kwamen.

Bron: http://www.pasar.be/

Foto's Jef De Backer: link naar foto's