keer bekekenspacer home icon spacer home icon

Gepost op : vrijdag 21 maart 2014 : Bart en Frank nemen deel aan de 470-wintertraining in Duitsland (Geeste bij Lingen) met de Deutsche Klassenvereinigung "KV-470er"

Mijn jaarlijks bezoek aan de grootste watersportbeurs van Europa "BOOT DÜSSELDORF" einde januari leverde mij een uitnodiging op van de Duitse KV (klassenvereinigung) van de 470. Op de stand van de KV470er vertoonde ik interesse op hun stand en stelde een aantal vragen bij hun tentoongestelde competitieboot. Na een aangenaam gesprek (op m’n beste Duits), vroeg men mij of ik (wij) geen zin had(den) om eens met hen te komen trainen en om bv. aan de SPRENGER EURO-CUP deel te nemen. Ik voelde me snel geroepen en werd warm enthousiast bij deze uitnodigingen. Een aangeboden "magazin der 470er KV" met een bijhorende Regattenkalender 2014 bracht mij aan het dromen van mooie en gezellige wedstrijden op Duitse, Belgische en Nederlandse binnenwateren (niet te ver over de grens), en dat met steeds een 20 a 30-tal 470’s uit Duitsland, Frankrijk, Nederland en Belgie aan de start… Geef nu toe, dat klinkt toch aanlokkelijk hé.

Wegens andere verplichtingen kon mijn vaste fokkemaat (ons Heidi) zich niet vrijmaken tijdens het weekeinde van 15 en 16 maart en ons jong 470-team (AUS 5) Charlotte en Carl hadden eveneens andere verplichtingen, die hen belemmerden om deel te nemen aan de training. Oei, maar dan moest ik zelf wel op zoek naar een fokkemaat, die gek genoeg was om samen met mij de kou e.d. te trotseren. Midden in maart kan ’t immers nog goed winteren (in normale tijden dan toch). Heel lang moest ik niet zoeken tussen onze club-470ers en 1 welgemikte telefoon leverde me een even enthousiaste bemanning: Frank Segers (da’s die met zijne RS600 en hij heeft intussen ook ne mooie 470 Nautivella uit Oostenrijk gehaald) . Hij moest werkelijk geen 20 seconden nadenken en voegde zich bij mij in ons team. Na een paar mails kreeg ik de bevestiging dat we bij de groep (maximaal 15 boten) toegevoegd werden. Zodoende konden we onze trip effectief voorbereiden.

Zaterdag 15 maart om 07h00 vertrokken we richting Geeste (+- 290 km) en rond 10h45 stonden we aan het “Speicherbecken”. Het is een magnifiek mooi en groot binnenwater, kunstmatig aangelegd (+- zoals in Broechem), het wateroppervlak bevindt zich 12 meter boven de begane grond, er zijn dus geen bomen die de wind verstoren. Een wateroppervlak van +- 2 bij 1 km, waar de wind ongestoord overheen kan blazen (en hard kan blazen…) De voorspelde wind (4 a 5 Bft met stoten tot 6) was er duidelijk van de partij.

Na een korte kennismaking met de organisatie en de collega 470-teams (jongeren van tussen de 16 en 26 jaar) kregen we een warm onthaal in de prachtige clubgebouwen aldaar en werden we verzocht door de trainer "Frank Thieme" uit Berlijn om de boten klaar te maken en de breefing bij te wonen. We zouden rond 13h00 het water op gaan. Alles werd professioneel gefilmd door een cameraploeg van de KV470, welke ook op het water nog beelden zou maken om ’s avonds een video-bespreking te kunnen houden.

Het tewaterlaten was al een avontuur op zich: de slipway was niet meer dan de schuine betonnen flank van het spaarbekken, zonder zeveren een helling van 40°, waar je aan een touw met 3-dubbele vertraging “in rappel” naar beneden gelaten werd. Het waltrailertje werd weer naar boven gesleurd en daar beneden in het water op een smal drijvend stijgertje (2.5 meter lang en 30 cm breed) had je dan even de tijd om in te stappen, zwaard en roer naar beneden te laten om dan af te varen op fok. Aan een boei of zo moesten we dan even aanmeren en het grootzeil optrekken.

Kort even gevloek en gedonder, want de eerste keer waren we onze grootschoot vergeten in de auto,… en terugzeilen + aanleggen op fok met zo’n wind is best een goed opwarmertje… ? Toen we dan uiteindelijk goed en wel het grote sop opvaarden voelden we dat hoe verder van de kant, hoe harder de wind ons op de proef stelde. Als nieuw team (nooit samen gevaren en voor Frank was dit z’n eerste 470-avontuur) kunnen we gerust stellen dat het eerste half uur meer een overlevingsproef was dan een training. Bij zulk een wind moet je gewoon vol in trapeze en met vol aangehaald zeil varen om de boot iets of wat onder controle te krijgen. We namen ons voor om eerst even aan de omstandigheden te wennen en dan pas aan de trainings-wedstrijdjes te gaan deelnemen. De trainingsbaan was eenvoudig: een boven- en een onderboei (+-1.2 km uit elkaar) en midden ertussen een start-finish tussen 2 boeien (+- 40 m uit mekaar). Verwittigingsignaal, 2 minuten, 1 minuut en START. Steeds maar 1 rondje (+- 12 minuten). Kon je niet volgen, dan sluit je na de volgende start maar weer aan… Als de eerste 5 a 6 boten gefinished waren floot de Duitse trainer alweer op z’n fluitje voor de volgende aftelling… En zo ging het de hele namiddag door. Onvermijdelijk volgden natuurlijk de nodige kapseis- en kenteroefeningen (ook van de meeste andere teams hoor), maar geen paniek, binnen de kortste tijd was er een van de 2 motorboten bij het zwemmende team om in geval van nood bij te staan. Na onze eerste kapseis waren we nog maar net met ons hoofd goed boven water en de motorboot (met de camera-ploeg) lag vlak naast ons om een paar “prachtige” close-ups te maken van die 2 natte Belgen. Na wat oefenrondjes voelden we ons klaar om van op de 2de rij mee te gaan racen. Meestal eindigden we op een 4de of 5de plaats en zelfs een keer op een 3de plaats. Dit stelde ons zeer tevreden en onze Duitse vrienden hebben het geweten. Toch viel het me op dat ik duidelijk geen hoogte kon lopen zoals de andere teams dat wel konden. Oorzaak: onvoldoende spanning op de verstaging waardoor het fokkevoorlijk te ver overwaaide ( goede tip van de trainer). Ook de volgende tip deed wonderen: bij veel wind vaart men een 470 aan de wind met de giek midscheeps (blok op blok en de traveler naar je toegetrokken), dus zeil op volle power, fokkemaat vol en laag in trapeze (als het kan horizontaal). Met het klapzwaard regel je dan of je het kan houden of niet. Dreig je steeds te kapseisen, dan moet het zwaard iets verder ingeklapt worden enz… De vele trimmogelijkheden door instellingen van bv. verstagingsspanningen, mastbuiging, zwaardhelling, fok (mega-belangrijk voor de lift-interactie met het grootzeil) en grootzeil, die regelbaar zijn op alle mogelijke manieren en richtingen maken van de 470 een lust voor de technische zeiler en werkelijk waar: een goed getrimde 470 planeert aan de wind en vliegt over de golfslag, ZAAAAALIG gewoon !!! Het ontwerp van de 470 is intussen reeds 50 jaar oud, maar de boot is intussen zo goed op punt gesteld dat hij voor mij de meest boeiende tuning- en trimboot is die ik maar kan bedenken. Je merkt het, ik was al zot van mijne CAN620, maar na dit weekeinde boeit het me allemaal nog veel meer.

Rond 17h00 gingen we van 't water af…, weer aan dat wiebelsteigertje en dan die steile helling op. We moesten de boot klaarmaken voor de nacht (zeilen eraf, alle spanningen eraf, hoes erover enz.) De trainer meldde ons nog dat we zeker de boten goed op de waltrailers moesten vastmaken en netjes in de windrichting met kar en al ergens aan vastmaken. Er zou die nacht een stormachtige 8 Bft gaan waaien en boten die niet goed vastgemaakt waren zouden zo wegwaaien van de dijk in en over ’t grote water… Frank knoopte onze racemachine tot bloedens toe vast aan een paal tussen de scherpe doornstruiken en voila, die kon niet meer weg…, laat dat stormke maar komen…

Snel douchen en omkleden en om 19h00 verzamelden we voor de eindbreefing van de dag. De video-analyse was nog niet klaar en een beamer leek er jammergenoeg ook niet voorhanden. Dus dat hebben we nog tegoed. Op de site van de 470er.de zullen we er een verslag van terugvinden binnen enige tijd. Er werd ons een eenvoudige maar heerlijke maaltijd aangeboden waarna we nog lekker een paar uurtjes napraten bij de nodige Leffe’s (bakje meegenomen om te trakteren), Duitse biertjes met of zonder alcohol en bier met zitronenlimonade,…

Moe maar voldaan besloten we van de nodige nachtrust te gaan genieten. Alle stoelen en tafels aan de kant en het clublokaal werd omgetoverd tot een grote slaapzaal. We rolden onze slaapmatjes (indien je die mee had gebracht, hé Frank) en slaapzakken uit en zonder veel gebabbel lagen we snel in dromen-470-zeilland terwijl buiten de 8 beauforretjes hun werk merkelijk deden. Vanwege de storm besloot de trainer pas tegen 09h00 te ontbijten, om dan rond 10h30 weer op ’t water te kunnen gaan.

’s Morgens leek de storm voorbij en er stond een aanlokkelijk constant windje van om en bij de 3. Dus gauw de boten prepareren, onze heerlijk ruikende pakken rond ons lijf wringen en we waren weer klaar voor het volgende avontuur. Terwijl we ons klaarmaakten merkten we al dat de wind weer stevig terug aanwakkerde, en eens op het water voelden we dat er zelfs meer wind zat (gelukkig ook wel constanter) dan de dag ervoor. "Depoweren" was de bootschap en gaan met die bak.

De trainer liet ons dezelfde banen en wedstrijdjes oefenen als de dag ervoor en gaf aanwijzingen waar hij kon. Na een aantal manches met de nodige zwemoefeningen kregen we met pech af te rekenen. Bij de gijp aan de benedenwindse boei gingen we (weer) om en wat bleek: joystick afgebroken… Met nog een stompje van 20 cm op de helmstok moesten we heel het meer opkruisen om onze reserve-joystick te gaan monteren. Niet makkelijk hoor, bij zoveel wind zo’n eind opkruisen zonder goed buiten te kunnen hangen. Maar enfin, ’t was ons gelukt, en we waren eerlijk gezegd blij dat we weer aan de wal waren, "teut-oep" zeggen we dan… Terwijl we onze reserve-stick uit de auto haalden, sloeg het een ander team echter veel erger tegen: bij een kentering was Annette (die ook mee in het organisatieteam zat) zodanig hard met haar hoofd tegen de giek aangeknald dat ze met de motorboot aan de wal gebracht moest worden. Een vrij grote gapende hoofdwonde maakte een einde aan haar en onze trainingsdag. De ziekenwagen was op een paar minuten ter plekke en Annette werd afgevoerd, ocharme toch. Haar broer-fokkemaat Thobias werd binnengesleept en bijna alle andere teams vaarden ook binnen na deze opdoffer.

Rond 14h00 tuigden we af en laden we alles weer in de wagen en op de trailer, als ook onze bijna-lege bak Leffe. Een heerlijke douche, de eindevaluatie en rond 15h15 stonden we klaar voor de terugreis. We werden nog uitgenodigd om tijdens het volgende weekeinde de eerste regatta van 2014 te Essen te komen meevaren, maar jammer genoeg moeten we hiervoor passen wegens andere activiteiten. Een kort, maar hartelijk afscheid van onze nieuwe Duitse vrienden met veel "Tsjuus" en "auf wiedersehen",… ik zal in de loop van het jaar zeker een paar wedstrijden proberen te varen op de Duitse binnenwateren, voor de fun, ’t is gewoon een leuke sfeer bij een leuke bende 470-freaks. Wie doet er mee…?

Rond 19h00 arriveerden we weer in Turnhout, en da’s toch een fatsoenlijk uur om thuis te komen na zulk een intensief zeilweekeinde.

Frank en ik zijn erg tevreden over het ganse weekeinde en de organisatie ervan, prachtig ! We vonden de training zeer leerrijk, zeker als beginnende 470-ers en de behoorlijke resultaten van onze betere manches moedigen ons aan om door te gaan met deze boeiende zeilboot, waar we al doende beter en beter in willen worden.

Hopelijk werkt dit verslag aanstekelijk bij andere leden die dit lezen. Ik denk dat we samen veel leuke 470-momenten kunnen beleven op en rond het water. Feit is dat we zeker in Duitsland ook erg welkom zijn om hier en daar eens een leuke wedstrijd mee door te pakken, “ganz toll ist das !” Wie zich geroepen voelt en meer info wil, laat maar iets van je horen.

Verslaggever: Bart Proost, "gesundheit"